آغاز رقابت عکاسی «آسمان شب» با محوریت میراث ملی ایران

آغاز رقابت عکاسی «آسمان شب» با محوریت میراث ملی ایران

در صدمین سالگرد تأسیس «اتحادیه بین‌المللی نجوم» (IAU) گروه ترویج علمِ «ساروس»، رقابت عکاسی «آسمان شب» را با محوریت میراث ملی ایران کلید زد.

دوشنبه 25 شهریور 1398 ساعت 3:4

، این رقابت عکاسی با هدف آگاهی‌بخشی درباره آسمانِ شب و با استفاده از میراث تاریخی، طبیعی و ناملموس ایران تعریف شده‌ است.

عکاسانِ علاقه‌مند از ۸ شهریور تا ۱۷ آبان فرصت دارند آثار خود را ارسال کنند. نتایج این رقابت طی داوری بین‌المللی در دی ماه ۱۳۹۸ اعلام خواهد شد.

 برای این رقابت بیانیه‌ای توسط گروه ترویج علمِ «ساروس» منتشر شد که به شرح زیر است:

«فاصله‌ٔ زیادمان با ستاره‌ها و اجرام آسمانی باعث می‌شود نوری که از آن‌ها ساطع می‌شود، برای آن‌که به ما برسد مسافتِ زیادی را طی کند. این سفرِ نور گاهی تنها هشت دقیقه حدود فاصله ما با خورشید و گاهی میلیون‌ها سال طول می‌کشد.

در نجوم فاصله‌ها را با «سال نوری» می‌سنجند. یک میلیون‌ سالِ نوری یعنی اگر هم‌اکنون پرتو نوری از یک جرمِ کیهانی ساطع شود، یک میلیون سال زمان می‌برد تا به چشمِ ما روی زمین برسد. یعنی آن‌چه ما می‌بینیم یک‌میلیون سال قبلِ آن جرم کیهانی بوده‌است. یعنی آن‌چه از خورشید نیز می‌بینیم هشت دقیقه قبلِ اوست.

این‌دفعه که به آسمانِ شب نگاهی انداختید، خاطرتان باشد که به گذشته نگاه می‌کنید. مفهوم «گذشته» گِره‌ای شد تا به آن دست بیندازیم و از آن بالا برویم.

می‌دانستیم جامعه‌ای که با گذشته‌ٔ خود غریبه باشد، مجبور به تکرار آن می‌شود. درک کرده بودیم که ملتِ بی‌گذشته، داده‌ای برای تحلیلِ آینده‌اش ندارد. این شد که آسمان را بافتیم به ریسمان‌هایی که از گذشته برایمان به میراث مانده‌اند.

همه‌ گذشته‌های‌ ما؛ از آن‌چه در قالب آیین‌ها و سنت‌ها از نیاکان ما باقی مانده تا بناهای کهن و نو، تا طبیعت و جغرافیای ایران. می‌خواهیم فلات ایران را کنار گذشته‌ی دورتری بنشانیم. آسمانِ شب و ستاره‌هایی که باقی‌مانده‌ انفجار بزرگ (بیگ‌بنگ) هستند؛ انفجاری که نقطه آغازمان بود.

مسئولیت اجتماعی ساروس ایجاب می‌کرد قاب‌مان تنها محدود به آسمان شب نشود. آن‌چه از آسمان شب فراگرفته بودیم را توسعه دادیم به میراثِ ایران. ما در برابر گذشته مسئولیم؛ در برابر شناختنش، در برابر بازشناساندش به دیگران، در برابر نگهداشتش به آیندگان.

آن‌چه هم‌اکنون هستیم، مجموعِ فریم‌هایی متناوب از «ما» از گذشته تا همین لحظه است. طوری که فکر می‌کنیم، طوری که رفتار می‌کنیم، بسیاری از ترس‌ها، وسواس‌ها و عادت‌های‌مان میراث گذشته‌مان هستند. گذشته چه در قالب فردی و چه در قالب اجتماعی‌اش مفهومی است که می‌خواهیم در «میراث آسمان» به آن تکیه دهیم و درموردش گفت‌وشنود کنیم.»

انتهای پیام

ثبت نظر

ارسال